Lampang

We hebben onderweg al veel teakhouten paalwoningen gezien. In Lampang is er de mogelijkheid om een traditioneel Thais huis uit 1895 te bezoeken. De inrichting is nog compleet. Het lijkt of de bewoners even een boodschapje doen, en elk moment weer terug kunnen komen.  Bij deze huizen is er geen strakke begrenzing tussen binnen en buiten. De ruimtes zijn open en voorzien van ventilatieroosters, waardoor het aangenaam koel in het huis blijft.We zijn de enige bezoekers, waardoor we er ongestoord rond kunnen lopen. Na ons bezoek krijgen we in de ruimte onder het huis een glas tamarindesap aangeboden. Toen we wilden vertrekken arriveerde er een bus vol toeristen die meteen het huis bezetten. Wij hebben de mazzel gehad dat we hen net voor waren en de sfeer van het huis niet met 40 anderen hoefden te delen

We hebben nog wat in Lampang rond gekeken en zagen meer houten huizen met een opmerkelijke architectuur.We aten  in een oud teakhouten restaurant: Aroy One Baht. Het is een populair restaurant. Wij waren er vrij vroeg. Gaandeweg werd het steeds drukker. We hebben er heerlijk gegeten.  Wat een geweldige en snelle koks.

 

 

Noodles

Noodles, of zoals wij schrijven: noedels zijn al duizenden jaren oud. In China zijn noedels gevonden van vier duizend jaar oud, waarschijnlijk gemaakt van gierst.

Noedels horen bij Thailand en worden in allerlei vormen en gerechten gebruikt.

In Chiang Mai en omgeving is Khao Soi een beroemd lunchgerecht. Het is een curry met eiernoodles. Vreemd want het woord Khao betekent rijst, wat zorgt voor verschillende verhalen over de oorsprong van het gerecht. Bijzonder zijn de knapperig gebakken noodles, waarmee de curry wordt afgemaakt. In de curry een kippenpoten of stukjes kip. We aten het meerdere keren. Het is erg lekker.

Noedelsoep aten we verschillende keren onderweg in kleine, soms afgelegen, eettentjes waar één gerecht gekookt wordt. In bouillon worden rijstnoedels gegaard, afgemaakt met een paar vleesballetjes, taugé en Thaise basilicum. Extra ‘groen’ mag je er bij nemen. Super lekker. En altijd staat er in zo’n tentje een grote fles drinkwater, waar je zelf een glas uit kunt tappen. IJsklontjes uit de koelbox erbij….

Dan is er nog het wereldwijd beroemde Pad Thai; een gerecht van gewokte rijstnoedels, met tofu, tamarindepasta, limoen en gehakte pinda’s. Dit gerecht is al eeuwen oud. Het werd door Vietnemese handelaren in Thailand geïntroduceerd, in de tijd van Koninkrijk Ayutthaya.

Er zijn nog veel meer noedelgerechten, maar bovenstaande noedels aten we.

 

aangeklede honden

Er zijn heel veel honden in Thailand. s’Ochtends scharrelen ze in groepjes langs de weg. Soms liggen ze lui op het warme asfalt, zich niets aantrekkend van het verkeer. Een enkele hond doet ‘blaf’ en soms volgt er een uitval richting kuiten. Echt gevaar levert het niet op. Een schreeuw en ze weten hun plaats. Dan is er nog een aparte groep honden: tot onze verbazing zien we af en toe ook honden met een shirt aan. Kouwelijk?

 

 

Wijze mannen van Chiang Mai

Chedi Luang is een tempelcomplex met de ruïne van een 15e eeuwse Chedi in het midden van Chiang Mai. Het bijzondere is dat er naast Boeddha ook monniken, die als leermeesters worden beschouwd, worden vereerd. Deze wijze mannen zijn te zien als bronzen beeld. Maar enkelen zijn gemaakt van was. Zij zien er bijna griezelig echt uit. Ze lijken zo weg gelopen uit Madame Tussaud.

De monnik die de leer van de zwerfmonniken ontwikkelde mediteert er in zijn eigen vitrine.

Dat deze monnik-leermeester niet de enige is die levensecht wordt getoond ontdekten we toen we Wat Phra Singh in de oude stad bezochten. Daar zijn nog tien leermeesters vereeuwigd. En omdat deze meesters niet in een vitrine bewaard worden lijken ze nog levensechter. Ze kijken me aan en ik kijk terug.

 

 

verbindende draden


Het boeddhisme heeft een mooie verbeelding van verbondenheid. Dat zijn de gespannen draden. De Sai Sin.

Bij verschillende tempels zagen we draden verbindingen vormen tussen boeddhabeeld en chedi. Ook het beeld van koning Rama is door draad met een chedi verbonden. Het laat zien dat alles er met elkaar verbonden is.
Al tijdens onze eerste reis in Thailand maakten we kennis met verbindende draden tijdens een verblijf in een klassiek teakhouten hotel met in de open hal een altaar met boeddhabeeld. Vanaf de pols van het beeld waren draden gespannen rond het hele huis. Wij hadden er een kamer met een klein balkon. Ook rond dat balkon liep een draad. Die zat ons in de weg en daarom haalden we de draad weg. Dat hadden we niet moeten doen. Deze lichtzinnigheid werd bestraft. Een uur later werd een portemonnee van ons gestolen. Toeval, maar we waren destijds wel gevoelig voor het idee dat het één het ander veroorzaakte. We hebben de draad snel weer hersteld.

Naast de gespannen draden vanaf boeddhabeelden zijn er ook polsdraadjes; ceremoniële draadjes. Tijdens een tempeldienst zagen we bezoekers knielen voor een monnik, die hen zegende met water en vervolgens een draadje om hun pols bond. Zo’n draadje wordt niet lichtvaardig omgebonden; het is een teken van zegen en verbondenheid met het geloof. Het wordt gegeven om geluk en gezondheid te wensen.

Een ander mooi voorbeeld van verbindende draden zagen we onderweg bij een begrafenisstoet. In een rustig landelijk dorp zagen we de stoet aankomen. We zij afgestapt om de stoet te laten passeren. Familie en vrienden van de overledene liepen in het zwart gekleed voor de kist uit. De stoet werd geleid door een in het oranje geklede monnik. Witte draden van zijn pols naar de kist. De mensen tussen hem en de kist hielden de draden vast. En zo waren zij met de kist, met hun overleden dierbare, verbonden. We waren onder de indruk van de stilte om hen heen en van het sterke symbool. Foto’s wilden we er niet van maken.,

 

Bye, bye bergen

Prachtig groen zijn de bergen waar we gisteren door fietsten. Het was de laatste serieuze bergetappe van onze reis. Er was nauwelijks verkeer. Vogelgeluiden vanuit het bos. We klommen tot zo’n 1200 meter. Het is afzien, want soms was de hellingshoek zo groot dat fietsen niet meer lukte. Dan was het lopen en duwen. Af en toe de tijd nemen voor een slok water. Het uitzicht is magnifiek. Na koffie op de top, komt de beloning: de afdaling.  Suizend, in volle vaart, naar beneden. Onverwacht passeerden we een paar bergdorpen. Overal liggen in platte manden zaden te drogen. Is het koffie of zijn het pepertjes?  Er volgt nog wel een klimmetje, maar uiteindelijk was daar het dal, waardoor we verder reden naar Chiang Mai. Met de verkeersstroom mee door de avondspits bereiken we na 85 km. ons hotel.

Over een paar dagen stappen we weer op de fiets. Maar echte bergetappes zitten er niet meer in. Het was mooi.

 

een mooi initiatief

Ook in Thailand zijn er initiatieven om biologisch te tuinieren. Verrassend!  In Mae Khachan zijn een vader en zoon twee jaar geleden een tuinbouwbedrijf gestart waar op biologische wijze groenten, fruit én rijst worden verbouwd. 

Als je nieuwsgierig bent hoe de groenten smaken kun je terecht in het restaurant. Wij eten er een verse salade en rijst uit eigen tuin en het uitzicht over de rijstvelden en de bergen krijgen we er gratis bij.

Het werken in de tuin en het restaurant zorgt voor veel werkgelegenheid. Zo’n veertig mensen hebben hier een baan.

Het eten smaakt zo goed en het is er zo plezierig, dat wij er de volgende dag naar terug gaan voor het ontbijt.

 

 

 

Michelin-mannetje

“Do they protect you?” wil ik vragen, “Are they like Buddha? “ “ Or is it just for fun?” Geen kans…  Dikwijls zien we voertuigen, vaak grote vrachtauto’s met voorop Michelin-mannetjes. Grote en kleine. Witte, maar ook gekleurde. Er zijn prachtige exemplaren bij. Het is intrigerend. En soms roep ik, als ze me tegemoet rijden; ‘stop, stop, michelin, foto ! ‘. Maar ze horen me niet en rijden met grote vaart verder.  Ze zijn grappig en doen mij ook denken aan de dikke Boeddha. Maar welke betekenis ze voor de chauffeur hebben is vooralsnog een raadsel.

 

 

 

Vogels spotten

Bijzondere vogels komen we onderweg tegen. We zien ze wel, maar ze zijn te snel. We krijgen ze niet goed op de foto. Maar er zijn uitzonderingen; daarbij lukt het wel. Zo kunnen we jullie toch wat van de vogelrijkdom van Thailand laten zien.

7-ELEVEN

In Wiang Kaen hebben we een fijn huisje, in een mooie tuin. Veel toeristen zijn hier niet.  We zijn de enige gasten. Voor een ontbijt wordt niet gezorgd.  De 7-ELEVEN, de buurtsuper, is dan een uitkomst. Daar kopen we rollen biscuitjes. En met een kop Nescafé maken we ons eigen ontbijt en daar redden we het dan wel even mee. Onderweg kopen we een tros banaantjes. En toen de man met de hongerklap in zicht kwam, was er boven op de berg een tentje met sticky rice en deep fried chicken….

Nu, na 80 km. zijn we in de plaats Thoeng.

Thais ontbijt

Aa-hāan-sjáaw; ontbijt. En dat is anders dan het ontbijt dat we gewend zijn. Rijstsoep, met een gebakken eitje en wat peterselie. En soms noodles of rijst met groente en stukjes vlees. Stukjes watermeloen of papaya. Glaasje sap en een kopje koffie. Een goede start van de ochtend.

 

 

 

van Chiang Saen naar Chiang Khong

We hadden een kamer met uitzicht op de Mekong. Het was een prachtige vroege ochtend met nevels rond de bergen van Laos. Later legden de typische Mekong-schepen aan.

We fietsten vandaag van Chiang Saen naar Chiang Khong  langs de kronkelige Mekong, die er de grens met Laos vormt. We fietsten door het rivierdal en aan beide kanten rijst het berglandschap op. Wanneer het dal breder wordt, is er ruimte voor tuinbouw.

Toen ik deze stokrozen fotografeerde, ontdekten we er achter een mooie groente- en bloementuin. En we kunnen er eten. Verse groenten uit eigen tuin. Wat een aantrekkelijk aanbod! Dat kunnen we niet laten schieten. 

De Mekong is op sommige plaatsen erg breed, maar vernauwt zich ook, met ondieptes en rotsen, waardoor het varen met grote schepen er niet mogelijk is. Aan het eind van de middag zijn we in ons hotel met, inderdaad, uitzicht op de Mekong….