verbindende draden


Het boeddhisme heeft een mooie verbeelding van verbondenheid. Dat zijn de gespannen draden. De Sai Sin.

Bij verschillende tempels zagen we draden verbindingen vormen tussen boeddhabeeld en chedi. Ook het beeld van koning Rama is door draad met een chedi verbonden. Het laat zien dat alles er met elkaar verbonden is.
Al tijdens onze eerste reis in Thailand maakten we kennis met verbindende draden tijdens een verblijf in een klassiek teakhouten hotel met in de open hal een altaar met boeddhabeeld. Vanaf de pols van het beeld waren draden gespannen rond het hele huis. Wij hadden er een kamer met een klein balkon. Ook rond dat balkon liep een draad. Die zat ons in de weg en daarom haalden we de draad weg. Dat hadden we niet moeten doen. Deze lichtzinnigheid werd bestraft. Een uur later werd een portemonnee van ons gestolen. Toeval, maar we waren destijds wel gevoelig voor het idee dat het één het ander veroorzaakte. We hebben de draad snel weer hersteld.

Naast de gespannen draden vanaf boeddhabeelden zijn er ook polsdraadjes; ceremoniële draadjes. Tijdens een tempeldienst zagen we bezoekers knielen voor een monnik, die hen zegende met water en vervolgens een draadje om hun pols bond. Zo’n draadje wordt niet lichtvaardig omgebonden; het is een teken van zegen en verbondenheid met het geloof. Het wordt gegeven om geluk en gezondheid te wensen.

Een ander mooi voorbeeld van verbindende draden zagen we onderweg bij een begrafenisstoet. In een rustig landelijk dorp zagen we de stoet aankomen. We zij afgestapt om de stoet te laten passeren. Familie en vrienden van de overledene liepen in het zwart gekleed voor de kist uit. De stoet werd geleid door een in het oranje geklede monnik. Witte draden van zijn pols naar de kist. De mensen tussen hem en de kist hielden de draden vast. En zo waren zij met de kist, met hun overleden dierbare, verbonden. We waren onder de indruk van de stilte om hen heen en van het sterke symbool. Foto’s wilden we er niet van maken.,

 

Bye, bye bergen

Prachtig groen zijn de bergen waar we gisteren door fietsten. Het was de laatste serieuze bergetappe van onze reis. Er was nauwelijks verkeer. Vogelgeluiden vanuit het bos. We klommen tot zo’n 1200 meter. Het is afzien, want soms was de hellingshoek zo groot dat fietsen niet meer lukte. Dan was het lopen en duwen. Af en toe de tijd nemen voor een slok water. Het uitzicht is magnifiek. Na koffie op de top, komt de beloning: de afdaling.  Suizend, in volle vaart, naar beneden. Onverwacht passeerden we een paar bergdorpen. Overal liggen in platte manden zaden te drogen. Is het koffie of zijn het pepertjes?  Er volgt nog wel een klimmetje, maar uiteindelijk was daar het dal, waardoor we verder reden naar Chiang Mai. Met de verkeersstroom mee door de avondspits bereiken we na 85 km. ons hotel.

Over een paar dagen stappen we weer op de fiets. Maar echte bergetappes zitten er niet meer in. Het was mooi.

 

een mooi initiatief

Ook in Thailand zijn er initiatieven om biologisch te tuinieren. Verrassend!  In Mae Khachan zijn een vader en zoon twee jaar geleden een tuinbouwbedrijf gestart waar op biologische wijze groenten, fruit én rijst worden verbouwd. 

Als je nieuwsgierig bent hoe de groenten smaken kun je terecht in het restaurant. Wij eten er een verse salade en rijst uit eigen tuin en het uitzicht over de rijstvelden en de bergen krijgen we er gratis bij.

Het werken in de tuin en het restaurant zorgt voor veel werkgelegenheid. Zo’n veertig mensen hebben hier een baan.

Het eten smaakt zo goed en het is er zo plezierig, dat wij er de volgende dag naar terug gaan voor het ontbijt.

 

 

 

Michelin-mannetje

“Do they protect you?” wil ik vragen, “Are they like Buddha? “ “ Or is it just for fun?” Geen kans…  Dikwijls zien we voertuigen, vaak grote vrachtauto’s met voorop Michelin-mannetjes. Grote en kleine. Witte, maar ook gekleurde. Er zijn prachtige exemplaren bij. Het is intrigerend. En soms roep ik, als ze me tegemoet rijden; ‘stop, stop, michelin, foto ! ‘. Maar ze horen me niet en rijden met grote vaart verder.  Ze zijn grappig en doen mij ook denken aan de dikke Boeddha. Maar welke betekenis ze voor de chauffeur hebben is vooralsnog een raadsel.

 

 

 

Vogels spotten

Bijzondere vogels komen we onderweg tegen. We zien ze wel, maar ze zijn te snel. We krijgen ze niet goed op de foto. Maar er zijn uitzonderingen; daarbij lukt het wel. Zo kunnen we jullie toch wat van de vogelrijkdom van Thailand laten zien.

7-ELEVEN

In Wiang Kaen hebben we een fijn huisje, in een mooie tuin. Veel toeristen zijn hier niet.  We zijn de enige gasten. Voor een ontbijt wordt niet gezorgd.  De 7-ELEVEN, de buurtsuper, is dan een uitkomst. Daar kopen we rollen biscuitjes. En met een kop Nescafé maken we ons eigen ontbijt en daar redden we het dan wel even mee. Onderweg kopen we een tros banaantjes. En toen de man met de hongerklap in zicht kwam, was er boven op de berg een tentje met sticky rice en deep fried chicken….

Nu, na 80 km. zijn we in de plaats Thoeng.

Thais ontbijt

Aa-hāan-sjáaw; ontbijt. En dat is anders dan het ontbijt dat we gewend zijn. Rijstsoep, met een gebakken eitje en wat peterselie. En soms noodles of rijst met groente en stukjes vlees. Stukjes watermeloen of papaya. Glaasje sap en een kopje koffie. Een goede start van de ochtend.

 

 

 

van Chiang Saen naar Chiang Khong

We hadden een kamer met uitzicht op de Mekong. Het was een prachtige vroege ochtend met nevels rond de bergen van Laos. Later legden de typische Mekong-schepen aan.

We fietsten vandaag van Chiang Saen naar Chiang Khong  langs de kronkelige Mekong, die er de grens met Laos vormt. We fietsten door het rivierdal en aan beide kanten rijst het berglandschap op. Wanneer het dal breder wordt, is er ruimte voor tuinbouw.

Toen ik deze stokrozen fotografeerde, ontdekten we er achter een mooie groente- en bloementuin. En we kunnen er eten. Verse groenten uit eigen tuin. Wat een aantrekkelijk aanbod! Dat kunnen we niet laten schieten. 

De Mekong is op sommige plaatsen erg breed, maar vernauwt zich ook, met ondieptes en rotsen, waardoor het varen met grote schepen er niet mogelijk is. Aan het eind van de middag zijn we in ons hotel met, inderdaad, uitzicht op de Mekong….

 

 

de Mekong

We zijn in Chiang Saen, aan de Mekong. Aan de overkant ligt Laos. We waren hier 13 jaar geleden en toen waren we verbaasd over de eettentjes die aan het einde van de middag verschijnen. We hebben er toen een visje gegeten. Nu willen we dat graag nog eens doen. Er is keus te over. 

 

 

Chiang Rai

Van uit het hotel lopen we naar het centrum van Chiang Rai.  Elektriciteitsdraden zijn overal zichtbaar. Reclameteksten in het Thais, voor ons niet te ontcijferen. In het hart van de stad staat op een rotonde de “Clock Tower”, de trots van de stad: een vergulde barokke toren. Hij laat elk uur van zich horen.Wij vinden bij de “nightmarket” een tuk-tuk,  die ons naar het drijvende restaurant Loo Lam op de rivier de Kok brengt, een paar kilometer buiten het centrum van de stad. Na het eten wordt een taxi voor ons geregeld, die ons terug brengt naar het hotel.

 

 

 

Thee

Fietsend door de bergen van Mae Salong komen we langs theeplantages. Dit is dé streek van de thee.  Wanneer we bij een café koffie bestellen krijgen we er een potje met zorg gezette Oolong thee bij. Ook ‘s avonds in het Chinese restaurant krijgen we een pot groene thee bij de maaltijd.

Happy New Year in Mae Salong

Mae Salong is een Chinees stadje. Chinese soldaten, behorende bij de Kwomintang, vluchtten in 1950 tijdens de Chinese burgeroorlog  naar het noorden van Thailand. En zo ontstond Mae Salong. De Chinese cultuur is overal zichtbaar. Wij kwamen jongeren tegen die het Chinese nieuwjaar vierden, langs de huizen gaand, de boze geesten verjagend met dansende draken en muziek.

 Happy New Year !