We fietsten vandaag vanaf Fang via Thaton naar het hooggelegen Mae Salong. We kwamen langs meerdere tempels, die in Thailand ‘Wat’ heten. Elke Wat heeft zijn tempelwachters die beschermen tegen het kwaad. Soms zijn het woeste krijgers, maar we zagen ook een roze olifant.
Vandaag reden we vanuit Chiang Dao en doorkruisten we een karstgebergte. Omhoog en vervolgens omlaag het dal van de stad Fang in. Er is een groot contrast tussen het bos en de akkers waar onder meer aardbeien verbouwd worden. Dichter bij de stad Fang neemt de bedrijvigheid toe. Er is veel gebouwd de laatste jaren. Grote moderne garages van Mitsubishi, Toyota, Isuzu. Hallen met nieuwe bromfietsen. Er is druk verkeer op de weg. Nu, na 80km fietsen, zitten we in een heerlijk nieuw en rustig hotel – The Sleeping Tree. 
We zijn in Chiang Dao. Daar waren we eerder. Dertien jaar geleden met M. en P. We logeerden toen bij Malee’s. We hebben er toen de grot bezocht en het tempelcomplex. Vlak bij de jungle.
We wilden graag bij Malee gaan eten. Destijds waren we er meteen aan het begin van onze reis. We waren toen nog totaal onbekend met de Thaise keuken. Maar we vonden het eten heerlijk. Helaas kookt Malee niet meer voor gasten. Maar dat we haar een bezoekje brachten vond ze leuk.
Gisteravond waren we na een rustdag op Pai Hill naar de stad gewandeld. Pai is een backpackersparadijs.. Het is er vol met winkeltjes, café’s, restaurantjes en marktkraampjes. Zodra de zon onder gaat is het feest.
Vandaag hebben we ons heerlijke verblijf in Pai Hill weer verlaten. We fietsten nog 86 km van de Mae Hong Son Loop en zijn nu in het plaatsje Ben Chang.
Vanochtend werden we wakker in Pai Hill. We blijven hier vandaag. Lunch in de Fat Cat. Een dagje uitrusten zonder fietsen.
De eerste helft van de magische tocht van Mae Hong Son naar Pai hebben we gefietst. We overnachten in Sop Pong halverwege. Het is een prachtige, maar steile bergetappe. Vanochtend in een café waar we ontbeten ontmoetten we medefietsers; Catrien en Casper uit Luzern.. Boven op de laatste berg bij het uitzichtpunt kwamen we hen weer tegen. In het dal hebben we gezamenlijk ijskoffie gedronken. Waarschijnlijk zien we hen morgen op weg naar Pai weer.
Na een prachtige bergtocht van 68 km zijn we in Mae Hong Son, de plaats die de naam geeft aan de Loop. Mae Hong Son heeft een eigen sfeer. Hier zien we toeristen. Motorrijders. Het centrum van de stad wordt gevormd door een klein meer. Aan het einde van de middag ontstaat er in de straat langs het meer een levendige ‘night market’.Er worden lopend kleine snacks gegeten of men eet aan kleine lage tafeltjes op de stoep. Wij eten in een klein restaurant er vlakbij.
Het was koel tijdens ons ontbijt. Het is goed merkbaar dat we hoger in de bergen zijn. Met onze trui nog aan vertrekken we. Het is zondagochtend en dat is merkbaar; het is heerlijk rustig. Het landschap is soms jungle-achting. De weg golft. De beroemde bochten van de Mae Hong Son Loop lijken hier al begonnen. De eerste motorrijders zijn ons gepasseerd. Maar andere fietsers hebben we nog niet gezien. We slapen vannacht in Khun Yuam.
We zijn vandaag via kleine weggetjes naar Mae La Noi gefietst – een kleine afstand. Het gebied is beroemd om zijn intens groene rijstvelden. De rijst is echter al geoogst. Beetje jammer. Maar veel akkers worden weer gebruikt voor andere gewassen en ook die zijn prachtig groen.
We zijn nu in Herntai, een erg leuke plek met verschillende huisjes aan de rand van het dorp.
We zijn een dag in Mae Sariang gebleven en logeren in een Teak House; een fijn traditioneel houten gebouw, waar binnen en buiten in elkaar over lopen.
De fietsen bleven een dagje staan op het terras. Morgen fietsen we weer een stukje verder.
Vandaag een spannende dag; 120 km naar Mae Sariang, over een groot bergmassief. Dat kunnen we niet – daarvoor hebben we hulp nodig. Om 7 uur zitten we op de fiets. Het is nog mistig. De ochtend is prachtig, wanneer langzaam de zon doorkomt. Na 30 km komen we bij een benzinestation. Onze hoop is daar een lift te kunnen regelen de berg op. We eten er soep. In de tijd van klaarmaken en eten zijn er alleen maar brommertjes komen tanken. We vragen een jongen of hij ons kan helpen en een taxi kan regelen. Hij snapt onze vraag, maar moet een beetje lachen. Met zijn armen maakt hij grote gebaren. ‘Big mountain’. Als duidelijk is dat er echt geen taxi is, stappen we op de fiets en beginnen de klim. Maar al redelijk snel kunnen we een auto aanhouden. Zij nemen ons mee. Na 8 km komt hun dorp in zicht en worden de fietsen weer uitgeladen. Alle beetjes helpen…
Toen maar weer zelf in de pedalen. Het is zwaar en steil, maar de omgeving is prachtig. Er is nauwelijks verkeer. En dan, yes!, stopt er weer een auto. De auto is al behoorlijk vol, maar we kunnen mee. De bestuurder spreekt Engels en vertelt dat ze zonnepanelen gaan plaatsen ergens in de bergen. We rijden kilometers met hen mee. Super steil. We zijn blij met hun hulp. Maar dan zijn zij op hun werkplek en moeten we zelf weer verder. Ik denk dat we de top hebben bereikt, want we dalen een stuk. Maar we zijn er nog lang niet. We worden alleen door brommertjes gepasseerd. Eindelijk weer een lift.
We kunnen mee rijden tot het dal. De laatste kilometers fietsen we weer
Na 120 km, deels gefietst en met drie keer een lift, zijn we in Mae Sariang.
We fietsen op de 105, de weg van Mae Sot naar Mae Hong Salong, dicht bij de grens met Myanmar. De weg kronkelt door het berglandschap, wat dalend, wat klimmend. Het is er mooi.
We komen ook langs Mae La, het vluchtelingenkamp van Karen uit Birma. Het is groot en ligt ingeklemd tussen een hoge bergrug en de weg. Het kamp is er al sinds 1984. Er wonen meer dan 40.000 mensen. Het is volgebouwd met dicht op elkaar staande huisjes. De mensen mogen er uit en er in, maar dat kan alleen via de poorten waar contrôle is. Er is een markt, we horen schoolgeluiden. Maar hoe de mensen er leven weten we niet. Het geeft een machteloos gevoel. Wij rijden er langs in de vroege ochtend, het is mooi weer, de zon schijnt ….
Wij zijn nu, na 83 km, in Mae Salit.
about walking and cycling, ... 